Een nieuw verhaal. Een nieuwe werkelijkheid

Het ging in het leven van Wim Zorn steeds meer en vaker over beeldende kunst. Muziek, dat was ook belangrijk. Maar de beeldende kunst won. Ook de beleving van het experiment. Daarmee verdween de figuratie uit zijn werk. Ook die van het landschap en het portret. Het werd abstractie, waarin Wim Zorn tot zijn schrik en vreugde merkte dat veel kan worden weggelaten. Wat blijft zijn de natuur als inspiratiebron en het verouderingsproces. De schoonheid van het verweerde. Zijn verbondenheid met de natuur onderstreept dat het ontstaan van een kunstwerk een organisch en intuïtief proces is. Geen rechte lijnen, maar schijnbare tegenstrijdigheden, zoals tussen orde en chaos. Dat zijn voor hem dankbare vertrekpunten. Zijn schilderijen gaan over het proces van schilderen en overschilderen. Toevoegen en wegnemen, oppervlak en diepte, licht en schaduw, sporen trekken en ontsporingen veroorzaken. Maar uiteindelijk manifesteert het schilderij een allesomvattend en samenhangend verhaal. Een nieuw verhaal. Een nieuwe werkelijkheid.